ظهر عاشورا

مرد های آن طرف دست های سردشان از سنگ بود

آن سپاه سنگ دل در صف آیینه ها در جنگ بود

مرد های این طرف توی سینه آسمانی داشتند

خشمگین بودند و باز خنده های مهربانی داشتند

ناگهان سینه یک آسمان پر نور شد

چشم شور دشمنان لحظه ای

از طابش آن کور شد

تیر ها ای نیر ها نرم و نازک از من بگذرید

ناگهان تیری وزید خون گرمی در هوا فواره زد

یک سوال سرخ بود آمد و خود را به قلبی پاره زد

ظهر بود و آسمان طرحی از داغ و دریغ و درد بود

توی آن خورشید نیز مثل یک مرده کبود و سرد بود

وبلاگ شخصی مهدیه اجاقی...